maandag 7 maart 2016

Ellende break

En toen was het twee weken stil op de blog..

Zoals ik hier, hier en hier al aangaf was het afgelopen weken gek druk op het werk met een verhuizing in het vooruitzicht. We zijn inmiddels verhuisd, dus de rust zou zo langzamerhand moeten wederkeren. Alhoewel, met een uitbreiding van ons nieuwe kantoor (lees: verbouwing) gaande, zal het de komende 2 maanden nog niet helemaal rustig worden..

Daar komt nog eens bij dat ons buurmeisje van 13 jaar in coma ligt. Ze liep in oktober al te kwakkelen met een zere knie nog van een valpartij van de jaarwisseling daarvoor. Daar kwam toen bij dat ze steeds vaker moest overgeven na het eten tot het punt dat ze helemaal geen enkel voedsel meer verdroeg en meteen moest overgeven. Daarmee is ze naar het ziekenhuis geweest en kreeg ze sondevoeding. Inmiddels was ze echter al zo verzwakt dat ze in een ziekenhuisbed lag thuis. Helaas hield ze op een gegeven moment ook sondevoeding niet meer binnen. Ze is wederom naar het ziekenhuis gebracht en na heel veel tests en onderzoeken, kwam men erachter dat er lichamelijk niets mis was met haar. Dat houdt in dat het psychisch is. Uitbehandeld in het ziekenhuis, want het is niet lichamelijk, op zoek gegaan naar psychologische hulp. Alleen werd ze daar ook niet opgenomen, want ze was er lichamelijk te slecht aan toe om aan de therapie te kunnen deelnemen. Zo'n meisje belandt dus tussen wal en schip en holt intussen achteruit, omdat ze niet de juiste zorg en begeleiding krijgt. Tot het punt waarop ze nu is, in coma. Haar lichaam schakelt zichzelf uit. Haar hersenen sturen haar armen en benen niet meer aan, waardoor ze verlamd is. Haar hersenen sturen haar ogen niet meer aan, waardoor ze blind is. Haar hersenen sturen haar spraak niet meer aan, waardoor ze niet kan communiceren. Een 13-jarig meisje ligt door psychosomatische problemen in een coma, doordat er niemand opstaat om haar te helpen met de juiste zorg. Doordat ze niet aan de juiste vinkjes voldoet op een intake-formulier. We hopen heel hard dat ze weer uit de coma komt en toch opkrabbelt, om hopelijk ooit weer de oude te worden, voor zover dat mogelijk is. Realiteit is dat het kan zijn dat ze helemaal niet meer uit haar coma komt. En dat houd je bezig. Wat moet dat verschrikkelijk zijn voor haar ouders en haar zus om haar zo te zien. Een meisje van 13 wat tot een paar maanden geleden altijd ging wandelen met de buurhonden, omdat ze zelf geen hond thuis kunnen hebben. Een meisje van 13 wat met vriendinnen in het winkelcentrum hoort rond te hangen. Een meisje van 13 die zich alleen zorgen zou moeten maken om haar huiswerk. Zo heftig en afschuwelijk.

Tel daar een minder leuk gesprek op mijn werk bij op (door de drukte zijn er wat cruciale werkzaamheden niet meteen opgepakt) en dan ligt deze blog even op zijn gat. Ik had er even geen zin in en geen ruimte voor.

Ciao, Miss_Sjentje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten